ساخته‌شده
برای عبور.
سه لایه میان گوشی شما و اینترنت آزاد: نقطهٔ ورودی‌ای که شبیه ترافیک معمولی ابری است، یک تونل خصوصی، و سروری که مال خودمان است. این شکل کلی آن است، بدون نشانی‌ها.
آنچه سانسورچی می‌بیند اتصالی به یک نشانی ابری است. آنچه ترافیک شما را حمل می‌کند سروری است که مال خودمان است.
- 1نقاط ورودی
جلوداران ابری در آمریکا و فرانکفورت. شبیه هر ترافیک ابری دیگری‌اند، و وقتی یکی مسدود شود، یکی تازه جایش را می‌گیرد. هرگز ترافیک شما را به‌صورت رمزنشده نگه نمی‌دارند.
- 2تونل‌های خصوصی
هر نقطهٔ ورودی از طریق یک تونل خصوصی و رمزگذاری‌شده به سرورهای پشتیبان می‌فرستد. سرورهای پشتیبان چهرهٔ عمومی ندارند، پس آن‌جا چیزی برای مسدود کردن نیست.
- 3سرورهای خودمان
ترافیک از سخت‌افزاری که خودمان در لس‌آنجلس اداره می‌کنیم و از سرورهای اختصاصی در فالکن‌اشتاین آلمان خارج می‌شود. نه گرهٔ خروجی اجاره‌ای، نه ستون فقرات وی‌پی‌ان شخص ثالث.
دو روش انتقال
اولی WireGuard استاندارد است که روی TCP حمل می‌شود تا از شبکه‌هایی که UDP ناآشنا را دور می‌ریزند عبور کند. دومی روشی است که خودمان ساخته‌ایم تا جایی که پروتکل‌های شناخته‌شده تشخیص داده و مسدود می‌شوند همچنان کار کند. اپ روی شبکه‌ای که هستید همان را که کار می‌کند امتحان می‌کند و بی‌آنکه از شما بپرسد جابه‌جا می‌شود.
پیکربندی امضاشده است و از دامنه‌های خودمان دریافت می‌شود، و اپ فقط به سرورهای خودمان وصل می‌شود. پشت آن هیچ بازاری از گره‌های شخص ثالث نیست.
این برای شما یعنی چه
در شبکهٔ فرودگاه یا هتل، اپراتور فقط یک اتصال رمزگذاری‌شده به یک نشانی ابری می‌بیند و نه چیز دیگر: نه سایتی، نه اپی، نه پیامی. جایی که شبکه سایت‌ها را مسدود می‌کند، همان اتصال آن‌ها را حمل می‌کند.
برای طرح رایگان هیچ حسابی نگه نمی‌داریم، چون حسابی وجود ندارد. Premium به ایمیل یا حساب فروشگاهی که آن را خریده گره خورده است و نه بیشتر.
دو روش انتقال
WireGuard روی TCP، و یکی از آنِ خودمان برای شبکه‌های مسدود.
پیکربندی امضاشده
از دامنه‌های خودمان دریافت می‌شود؛ اپ هر چیز امضانشده را رد می‌کند.
فقط سرورهای خودمان
بدون خروجی شخص ثالث. نام شهرها را می‌گوییم و منظورمان همان است.
لینوکس با چک‌سام
یک فایل اجرایی ایستا و SHA-256، تا کلاینتی را که اجرا می‌کنید راستی‌آزمایی کنید.
چه چیزی را منتشر نمی‌کنیم
نه نشانی، نه نام میزبان، نه تعداد سرورها، نه جزئیات ارائه‌دهنده، و نه چیزی دربارهٔ اینکه روش انتقال دوم چطور از شناسایی می‌گریزد. نه چون طراحی شکننده است، بلکه چون هر جزئیاتی که چاپ کنیم یک چیز بیشتر است که سانسورچی می‌تواند رویش عمل کند، و بهایش را مردمی می‌پردازند که این شبکه برایشان وجود دارد، نه ما.